Ρατσισμός και άτομα με σύνδρομο Down

Η 21η Μαρτίου ορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού. 
Πολλές θα είναι και φέτος οι εκδηλώσεις με τις οποίες εκατομμύρια απλοί πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο θα διαδηλώσουν την απέχθεια και την αντίθεσή τους απέναντι σε ένα φαινόμενο που εξαναγκάζει ανθρώπους σε υποτελή διαβίωση και ταυτόχρονα υπονομεύει τη δημοκρατία.
 Ομως, όπως κάθε χρόνο, πιο δυνατή θα ακουστεί και πάλι από τα ΜΜΕ η φωνή των δυνατών και των κυρίαρχων, που κι αυτοί θα στηλιτεύουν το ρατσισμό, αλλά, ως σύγχρονοι Φαρισαίοι, θα τον βλέπουν μόνο στους άλλους – ποτέ στον εαυτό τους. Αλλά ο ρατσισμός είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των ισχυρών του κόσμου, ακόμη και όταν η πολιτική τους αυτή χαρακτηρίζεται «απλώς» από παραλείψεις όσων θα έπρεπε και θα μπορούσαν να γίνουν αλλά δεν έγιναν, επειδή αφορούσαν τους πιο αδύναμους και ανίσχυρους της κοινωνίας. 
Στις σκέψεις αυτές οδηγείται κανείς συνειρμικά όταν αναλογιστεί ότι η 21η Μαρτίου ορίστηκε να είναι, επίσης, Hμέρα Αλληλεγγύης με τα Ατομα με Σύνδρομο Down. Φυσικά, πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για τυχαίο γεγονός, σύμπτωση, σαν αυτές του παράλληλου εορτασμού αγίων που δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους. 
Ομως δεν είναι έτσι. 
Οι άνθρωποι με σύνδρομο Down ήταν οι πρώτοι –πριν από τους Εβραίους, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους αξιωματικούς του κόκκινου στρατού, τους αντιφασίστες χριστιανούς, τους Ρομά, τους ομοφυλόφιλους- που βίωσαν το ρατσισμό των εθνικοσοσιαλιστών του Χίτλερ και οδηγήθηκαν μαζικά σε μαρτυρικό θάνατο. 
Πριν ακόμη κατασκευαστούν οι τεχνικά άρτια εξοπλισμένοι θάλαμοι αερίων του Αουσβιτς, χιλιάδες άνθρωποι με σύνδρομο Down βρήκαν φριχτό θάνατο σε σφραγισμένα φορτηγά αυτοκίνητα, όπου με σωλήνες διοχετεύονταν τα καυσαέρια της αναμμένης μηχανής. 
Ηταν οι πρώτοι για τους οποίους οι εθνικοσοσιαλιστές επινόησαν την έννοια «ζωή χωρίς καμιά αξία». 
Κι εφάρμοσαν την απειλή τους, που ορισμένοι ανόητοι ή ιδιοτελείς την προσελάμβαναν ως «επαγγελία», να απαλλάξουν την κοινωνία από κάθε «περιττό κοινωνικό βάρος». 
Αναγκαία είναι η υπενθύμιση ότι η φυσική εξόντωση των ανθρώπων με σύνδρομο Down – και όλων των αναπήρων- στη ναζιστική περίοδο παρουσιάστηκε ως «υπηρεσία»: Προς την κοινωνία – που θεωρούνταν ότι εξαιτίας μιας ξεπερασμένης ηθικής αναλάμβανε το «δυσβάστακτο» οικονομικό κόστος της διατήρησης στη ζωή αυτών των ατόμων.
 Προς την οικογένεια – που θεωρούνταν ότι εξαιτίας της ίδιας ηθικής υποχρεωνόταν να διάγει μια ζωή περιορισμών και δυστυχίας φροντίζοντας το «ανάξιο για ζωή άτομο».
 Προς το ίδιο το άτομο – που θεωρούνταν ότι από τη φύση του δεν μπορούσε παρά να είναι δυστυχισμένο. 
Στην απολογία του στο διεθνές δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου της Νυρεμβέργης ο Καρλ Μπραντ, ένας από τους υπευθύνους των προγραμμάτων «ευθανασίας» δήλωσε: «Δεν νιώθω να με βαραίνει τίποτε. 
Οι πράξεις μου ήταν αποτέλεσμα απολύτως ανθρώπινων συναισθημάτων και ποτέ δεν είχα άλλη πρόθεση από το να βοηθήσω ώστε να περιοριστεί γι’ αυτά τα κακόμοιρα πλάσματα η γεμάτη βάσανα ύπαρξή τους». Ο Καρλ Μπραντ καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε δια απαγχονισμού. 
Ομως η οπτική του αναμφίβολα επέζησε και εμφανίζεται στον τρόπο με τον οποίο συχνά αξιολογούνται οι συμπολίτες μας με σύνδρομο Down. 
Την περασμένη Κυριακή η «Χαραυγή» δημοσίευσε μια συνέντευξη με τον Πάμπλο Πινέδα, «τον πρώτο Ευρωπαίο δάσκαλο με σύνδρομο Down». 
Ο Πάμπλο Πινέδα απέδειξε αυτό που οι παιδαγωγοί γνωρίζουμε εδώ και πολλές δεκαετίες: τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορούν να μορφωθούν, αλλά παραμένουν ανεκπαίδευτα και εξαρτημένα από τους άλλους επειδή η κοινωνία τα αντιμετωπίζει ως ανίκανα για μόρφωση και αυτόνομη ζωή. 
Ετσι, το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των ισχυρών απέναντι σε μια ομάδα ανθρώπων παρουσιάζεται ως αιτία της δυστυχίας της. 
Με αυτό ως «αυτονόητη αλήθεια», η ομάδα που ζει σε υποτέλεια εξαιτίας του ρατσισμού των ισχυρών αντιμετωπίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, με φιλανθρωπία –και σε βάρβαρες εποχές με εξόντωση. 
Την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού θ’ ακουστούν πολλές εκκλήσεις, άλλες ειλικρινείς και άλλες από συνήθεια και ρουτίνα. 
Εμείς, όμως, ας κρατήσουμε στο νου μας τη σχέση της με την Ημέρα Αλληλεγγύης με τα Ατομα με Σύνδρομο Down. 
Η καλύτερη υπόσχεση που μπορούμε να δώσουμε αυτή την ημέρα είναι ότι θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας για τη δημιουργία του δημοκρατικού και ανθρώπινου σχολείου, που θα κάνει τους Πάμπλο Πινέδα αυτού του κόσμου αυτονόητη κατάσταση και θα αφαιρεί έτσι ένα μεγάλο κομμάτι από το υπόβαθρο του ρατσισμού.
 Τότε, θα μπορούμε να γιορτάζουμε από κοινού την τρίτη διάσταση της 21ης Μαρτίου: την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
 Μέχρι τότε, ακόμη και όταν το πρωί ακούμε στο ραδιόφωνο και απολαμβάνουμε ποιήματα, θα τριγυρνούν συνειρμικά στο μυαλό μας οι στίχοι του Μπέρτολτ Μπρεχτ «άσχημοι καιροί για ποίηση».  
* Ο Γιώργος Τσιάκαλος είναι καθηγητής Παιδαγωγικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2018/03/01/ratsismos-ke-atoma-me-syndromo-down-2/

"Επίμονη δουλειά από τα κάτω και συμμετοχή του κόσμου στις γειτονιές"

Συνέντευξη με τον Κώστα Παπαδόπουλο | 14.03.2018

Το «Κόντρα στο Ρεύμα» είναι μια μαχητική δημοτική παράταξη, με πολυετή παρουσία στις γειτονίες του Πειραιά, στα κινήματα, τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ένα θετικό παράδειγμα αριστερού τοπικού σχήματος με συνεπή λειτουργία και πολύμορφη δράση. Για τη δραστηριότητά του, την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και την γενικότερη πολιτική κατάσταση, η «ΕΑ» συζητά με τον Κώστα Παπαδόπουλο, δημοτικό σύμβουλο του «Κόντρα στο Ρεύμα», στο Δήμο Νίκαιας-Ρέντη.   

Ως «Κόντρα στο Ρεύμα», συμμετέχετε σε όλους τους τοπικούς αγώνες, με παρεμβάσεις στη γειτονιά, στο δημοτικό συμβούλιο, χωρίς να λείπετε και από τις κεντρικές πολιτικές μάχες. Μίλησέ μας λίγο για τη δραστηριότητά σας και για το τοπίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, μετά από 8 χρόνια ακραίας λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων.

To «Κόντρα στο Ρεύμα» είναι μια δημοτική παράταξη που ιδρύθηκε το 2009 και δραστηριοποιείται στο Δήμο Νίκαιας-Ρέντη. Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές του 2014 πήραμε 12%. 

Η παράταξη λειτουργεί κυρίως στην πόλη, αλλά και με παρεμβάσεις στα δημοτικά συμβούλια, όπου έχουμε 3 εκλεγμένους συμβούλους. Τελευταία κάνουμε διάφορες δράσεις για την καταπάτηση ελεύθερων-κοινόχρηστων χώρων από τραπεζοκαθίσματα, εμπορεύματα κ.ά., που εμποδίζουν την πρόσβαση στους πεζούς. Καταγγέλλουμε τις αυθαιρεσίες και με ακτιβίστικες ενέργειες απελευθερώνουμε χώρους. Σε συνδυασμό με τη δουλειά μας στην επιτροπή «Ποιότητας Ζωής», έχουμε πετύχει να «ανακτήσουμε» πολλά σημεία στην πόλη μας. Για παράδειγμα μια ράμπα για άτομα με αναπηρίες, που είχε αποκλειστεί από τον ίδιο το Δήμο. 

Από τη πρώτη στιγμή εκλογής του σημερινού δημάρχου, οι κοινωνικές δομές έχουν παραδοθεί σε ιδιώτες και ΜΚΟ, ενώ οι λίγες κοινωνικές υπηρεσίες που λειτουργούν, απλά διεκπεραιώνουν την απόδοση κάποιων επιδομάτων και ενίοτε χρησιμοποιούνται για προσωπικά οφέλη. Από την άποψη της στελέχωσης, αντί για μόνιμες θέσεις δουλειάς, στο Δήμο μας υπάρχουν όλες οι ελαστικές σχέσεις εργασίας -2μηνα,8μηνα μπλοκάκια, μέχρι και εθελοντές! Τελευταία έχουμε το φαινόμενο ανθρώπων που δουλεύουν χωρίς χρήματα, με την ελπίδα κάποια στιγμή να βρουν μια θέση στο Δήμο. Έτσι καλύπτονται και ορισμένα κενά σε διάφορες υπηρεσίες, με ανθρώπους που καταλήγουν «όμηροι» της διοίκησης. Βέβαια απέναντι στην «πολυσυλλεκτική» πλειοψηφία του νεοΣΥΡΙΖΑ δημάρχου Ιωακειμίδη, την οποία αποτελούν διάφοροι παράγοντες της Δεξιάς και του πασοκικού χώρου, οι μόνοι που πραγματικά τον ενοχλούμε είμαστε εμείς. 

Η παράταξή σας εμπλέκεται ενεργά στον αγώνα υπεράσπισης των δημοτών από τις ληστρικές πρακτικές του κράτους και των τραπεζών, έχοντας καταγράψει και ορισμένες νίκες. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει το κίνημα κατά των πλειστηριασμών τη νέα συνθήκη, με την ηλεκτρονική πλατφόρμα και τις επερχόμενες εξώσεις; 

Το θέμα των πλειστηριασμών ουσιαστικά άνοιξε στη Νίκαια από εμάς. Τέσσερα χρόνια τώρα δεν έχει γίνει ούτε ένας πλειστηριασμός στο Ειρηνοδικείο της Νίκαιας. Κάναμε αρχικά κατάληψη της αίθουσας και τα τελευταία δύο χρόνια του κτιρίου. Με αυτό τον τρόπο δεν αφήναμε να μπει κανένας μέσα στο χώρο. Ως δημοτικό σχήμα, συμμετέχουμε ακόμα στην «Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών», η μόνη δημοτική παράταξη που συμμετέχει ενιαία σε αυτό το ενωτικό εγχείρημα. Παράλληλα, προσπαθούμε να συντονίσουμε τη δράση μας με συλλογικότητες και κινήσεις κατοίκων από τους γύρω δήμους. 

Στη Νίκαια αποτρέψαμε και την πρώτη έξωση που επιχειρήθηκε από τη Eurobank. Κινητοποιήσαμε το Δήμο, συλλογικότητες από άλλες περιοχές και με μια μαζική συγκέντρωση δεν επιτρέψαμε να βρεθούν άνθρωποι στο δρόμο. Με την αλλαγή από 21/2, όπου πλέον πλειστηριάζονται σπίτια μαζικά και μόνο ηλεκτρονικά, εκτιμάμε ότι θα γενικευτούν οι εξώσεις. Εκείνη η κινητοποίηση είναι ένα παράδειγμα για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις εξώσεις, από εδώ και πέρα. 

Στη Νίκαια, όπου υπάρχει και ο διαβόητος πυρήνας της Χρυσής Αυγής, ποιες πρωτοβουλίες έχετε πάρει ή σχεδιάζετε να πάρετε στο μέτωπο της αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής πάλης;

Από το 2011 και μετά που άνοιξαν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια, επανειλημμένα σαν παράταξη φέραμε στο δημοτικό συμβούλιο το αίτημα να κλείσουν τα γραφεία-ορμητήριο της εγκληματικής οργάνωσης. Τότε βέβαια δεν παίρναμε καμία απάντηση γιατί όλοι έλεγαν το γνωστό επιχείρημα: «νόμιμο κόμμα είναι, τι θέλετε;». Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο πριν τη δολοφονία του Π. Φύσσα, είχα πει «ότι ελπίζω την επόμενη φορά που θα συζητήσουμε το θέμα, να μην έχουμε θρηνήσει θύματα» και δυστυχώς, μετά από τρεις μέρες, έγινε η δολοφονία. Γι’ αυτό και κατέθεσα ως μάρτυρας στη δίκη της Χρυσής Αυγής. 

Η δουλειά μας στο αντιφασιστικό κίνημα φυσικά συνεχίζεται. Τώρα με την επίθεση στο χώρο «Φαβέλα», βγάλαμε ανακοίνωση και δώσαμε το «παρών» στην κινητοποίηση που καλέστηκε ως απάντηση, την Παρασκευή 2/3. Όπως και σε όλες τις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και της Αθήνας. 

Το ίδιο θα κάνουμε και στο μεγάλο συλλαλητήριο στις 17 Μάρτη, όπου θα είμαστε πάλι εκεί με το πανό μας, μαζί με τους πρόσφυγες και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις. 

Επιπλέον, πολύ συχνά μαζεύουμε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για πρόσφυγες και ντόπιους φτωχούς, ενώ -συνεργαζόμενοι και με το κοινωνικό ιατρείο Κορυδαλλού- προμηθεύουμε αρκετούς συμπολίτες μας με φάρμακα. 

Προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε στον καταυλισμό προσφύγων στο Σχιστό και παίξαμε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υποδοχή των προσφυγόπουλων στα σχολεία της Νίκαιας, του Κερατσινίου και του Περάματος, περιφρουρώντας αυτή τη διαδικασία απέναντι στους φασίστες.  

Δημοτικά σχήματα με ενωτική και ριζοσπαστική φυσιογνωμία, όπως το δικό σας, θα μπορούσαν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν κόσμο στις γειτονιές, συμβάλλοντας τόσο στις αντιστάσεις των εργατικών-λαϊκών στρωμάτων απέναντι στη μνημονιακή λαίλαπα, όσο και στην ανασυγκρότηση του κινήματος και της Αριστεράς;

Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δεν άφησε την παράταξή μας ανεπηρέαστη. Υπήρξαν μέλη μας που ακολούθησαν τη λογική της κυβέρνησης και απομακρύνθηκαν. Ένα άλλο τμήμα συντρόφων απογοητεύτηκε και αδρανοποιήθηκε. Εμείς με ένα μεγάλο κομμάτι άλλων συντρόφων όμως, παρά τις δυσκολίες, είπαμε ότι επιμένουμε και συνεχίζουμε τη δουλειά μας. 

Στις τελευταίες μας διεργασίες αποφασίσαμε να απευθύνουμε κάλεσμα κοινής δράσης προς άλλες παρατάξεις που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση (αντιμνημονιακή, αριστερή, ριζοσπαστική), αλλά και σε συμπολίτες μας, νεολαίους, ανένταχτους αριστερούς, κόσμο του αγώνα και της αλληλεγγύης. Αυτόν τον κόσμο πρέπει να ξαναβάλουμε σε κίνηση, να του δώσουμε περιεχόμενο δράσης και αισιοδοξία. Ήδη ετοιμάζουμε κάποιες εξορμήσεις με ένα τέτοιο κάλεσμα συσπείρωσης δυνάμεων στη γειτονιά. 

Σε αυτή μας την προσπάθεια μας βοηθάει και το στέκι μας, που λειτουργεί από το 2015, το «Φυσάει Κόντρα». Ένας κοινωνικός και πολιτιστικός χώρος που επιδιώκουμε να έχει καθημερινή λειτουργία, όπου πέρα από συζητήσεις και εκδηλώσεις να γίνονται προβολές, εργαστήρια ζωγραφικής, φωτογραφίας και άλλες δράσεις. 

Βάζοντας ως στόχο και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019, όποτε και αν γίνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε μια παράταξη που λειτουργεί εκλογοκεντρικά. Δεν εμφανιζόμαστε πριν από κάθε εκλογές και χανόμαστε μετά. Αντίθετα έχουμε συνεχή παρουσία, όλα αυτά τα χρόνια. Απλά και η μέχρι σήμερα εμπειρία μας, ως εκλεγμένων, αποδεικνύει τη χρησιμότητα της εκπροσώπησης στο δημοτικό συμβούλιο, μακριά από μια διαχειριστική αντίληψη, όπως την υιοθετούν οι περισσότεροι αιρετοί. 

Είναι μια καθαρά πολιτική δουλειά, όταν κόντρα στον Καλλικράτη εκπροσωπείς την τοπική κοινωνία και βάζεις ζητήματα που αλλιώς δε θα μαθαίνονταν εύκολα. Στον Πειραιά όταν και οι πέντε δήμοι ήταν στην Αριστερά, ο κόσμος συσπειρωνόταν και διεκδικούσε ευκολότερα. Στη Νίκαια έχουμε πάνω από 20 δημοτικά σχολεία. Τα περισσότερα σχολεία όλων των βαθμίδων έγιναν από τις κινητοποιήσεις κατοίκων, σωματείων και ενώσεων γονέων που πίεζαν το Δήμο και το αρμόδιο Υπουργείο. Εκτιμώ ότι αυτό μπορεί να στηθεί ξανά, να επιστρέψει η δυναμική. 

Ειδικά τη στιγμή που η ανεργία και η φτώχεια καλπάζουν στη Νίκαια. Σήμερα, υπάρχουν άστεγοι που βρίσκουν καταφύγιο και κοιμούνται στους χώρους αναμονής του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Για να αλλάξει βέβαια αυτή η κατάσταση θέλει επίμονη δουλειά «από τα κάτω» και τη συμμετοχή του κόσμου στις γειτονιές, που θα οργανωθεί και θα διεκδικήσει για να μπλοκάρουμε τις επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής στις ζωές μας, όπως και για να οικοδομήσουμε μια χρήσιμη αριστερή απάντηση. 

*Αναδημοσίευση από https://rproject.gr/article/epimoni-doyleia-apo-ta-kato-kai-symmetohi-toy-kosmoy-stis-geitonies

Αν ζούσε ο Stephen Hawking στην Ελλάδα, της Κικής Τσακίρη

Ο θάνατος του διάσημου αστροφυσικού προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση. Όχι μόνο για τα επιστημονικά του επιτεύγματα αλλά γιατί ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια. Φοιτητής διαγνώστηκε με νόσο κινητικού νευρώνα. Οι γιατροί μας δίνουν μέχρι τρία χρόνια ζωής. Δεν θα επεκταθώ στην βιογραφία του. Κατά παράκληση νεαρού που έχασε πρόσφατα την μητέρα του, θα γράψω τι θα αντιμετώπιζε αν ήταν Έλληνας.

Κατ’αρχήν δεν θα είχε πρόσβαση σε πανεπιστήμιο και θα πλήρωνε ο ίδιος τις μετακινήσεις του.

Δεν θα μπορούσε να πάρει διοφθαλμικό μηχάνημα να γράφει με μάτια γιατί η επιστημονική επιτροπή των γιατρών του ΕΟΠΥΥ, γνωμάτευσε, πως το μηχάνημα δεν ανακουφίζει τον ασθενή.

Θα μετρούσε κεραμίδια της απέναντι οικοδομής για να περνά η ώρα.

Θα έκανε Τραχειοτομή και θα’ταν ανενημέρωτος για τις συνέπειες σε νοσηλευτικό και οικονομικό επίπεδο.

Θα χρειαζόταν περίπου τριάντα Καθετήρες Αναρρόφησης την μέρα και το ταμείο θα του ενέκρινε πενήντα τον μήνα.

Θα βολευόταν με άλλου τύπου Τραχειοσωληνα και το ταμείο θα πλήρωνε συγκεκριμένο τύπο μόνο Τραχειοσωληνα.

Θα ήθελε νοσηλεία νύχτα μέρα, και δεν θα’χε ούτε έναν νοσηλευτή.

Θα του’κανε αναρρόφηση η εξάχρονη εγγονή του.

Στην Αγγλία επιτρέπεται να κάνουν μόνο νοσηλευτές αναρροφήσεις.

Δεν θα’χε τρία άτομα να τον φροντίζουν σε κάθε βάρδια.

Θα βασιζόταν στην οικογένεια που θα σήκωνε τα χέρια ψηλά από το βάρος των απαιτήσεων και τα παιδιά του θα ξεσπούσαν σε κλάματα επειδή δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

Τέλος αν πέθαινε σε καμιά εντατική από πνευμόνια, θα’ψαχνε οδικώς να πάει Ελβετία για ευθανασία.

Καλό σου ταξίδι Στίβεν στο Σύμπαν.

Αν ζούσες Ελλάδα θα πέθαινες άγνωστος.

* Η Κική Τσακίρη είναι οικονομολόγος

και πάσχει από τη Νόσο ALS ή του Κινητικού Νευρώνα (Πλάγια Μυοατροφική Σκλήρυνση)

https://iporta.gr

«Απόγνωση. Αυτό» - Ο Σταμάτης και η Κατερίνα Μετανάστευσαν στα 56 τους για να Βρουν Δουλειά

Αντιγράψαμε απο το https://www.vice.com/gr/article/pamnqm/apognwsh-ayto-o-stamaths-kai-h-katerina-metanasteysan-sta-56-toys-gia-na-broyn-doyleia
Της Μαρία Λούκα φωτογραφίες Αλέξανδρος Κατσής

Για το Μίλτον Κέινς γνώριζα μόνο από τη βιογραφία του Alan Turing. Εκεί, στο Μπλέτσλεϊ Παρκ για την ακρίβεια, ο Άγγλος μαθηματικός, μαζί με μια ομάδα επιστημόνων της βρετανικής υπηρεσίας αποκρυπτογράφησης, έσπασαν τον μυστικό κώδικα επικοινωνιών των Ναζί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είδα ξανά την περιοχή να διατρέχει το timeline μου σαν μια κουκίδα στον χάρτη του Facebook, όταν ο Σταμάτης Χαραλαμπίδης μετακόμισε στην πόλη. Τον περασμένο Αύγουστο, αποχαιρέτισε οριστικά την πατρίδα του, τους τόπους, τους ανθρώπους και τις σχέσεις που είχε θεμελιώσει στην Ελλάδα επί 56 χρόνια, για να ακολουθήσει απρόθυμα, αλλά αναγκαστικά, την οδό της εργατικής μετανάστευσης. Την ίδια στιγμή, σ’ ένα παράλληλο –επικοινωνιακό και επίπλαστο– σύμπαν, διάφοροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ευαγγελίζονταν το τρένο της ανάπτυξης, ένα τρένο που προφανώς ταξιδεύει άδειο, χωρίς επιβάτες, αφού κανένας μας δεν κάθεται αναπαυτικά στα βαγόνια του.

Η διαδρομή από το Λονδίνο στο Μίλτον Κέινς διήρκεσε κάτι λιγότερο από 40 λεπτά. Έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό βρίσκονταν ξαπλωμένοι τρεις άστεγοι, που προσπαθούσαν να προστατευτούν από το τσουχτερό βρετανικό κρύο. Η τοπική εφημερίδα σημείωνε σε επικριτικό τόνο την αύξηση των αστέγων τον τελευταίο χρόνο στην ευρύτερη περιφέρεια και στηλίτευε την άρνηση της Αστυνομίας να παραχωρήσει ορισμένα από τα άδεια ακίνητα που διαθέτει για κοινωνικούς σκοπούς. Η πόλη κινούνταν στους νωχελικούς ρυθμούς της κυριακάτικης αργίας και της πυκνών σύννεφων που σου καταρράκωναν τη διάθεση, ιδιαίτερα αν οι αναπαραστάσεις της ζωής σου είναι συνυφασμένες με μια χώρα που έχει 360 μέρες τον χρόνο ήλιο. «Το πιστεύεις ότι όταν έγραφες εκείνο το άρθρο, από μέσα μου αναρωτιόμουν με τρόμο: λες, ρε γαμώτο, να χρειαστεί να φύγω και εγώ κάποια στιγμή από τη χώρα μου;». Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε η Κατερίνα, όταν συναντηθήκαμε μ’ ένα ελαφρύ μειδίαμα πικρής επίγνωσης και λυτρωτικής ειρωνείας.

Η Κατερίνα Κοκκόνη και ο Σταμάτης Χαραλαμπίδης, ζευγάρι από το 1982, παρότι την τελευταία πενταετία είδαν την καθημερινότητά τους να συνθλίβεται από το βάρος της οικονομικής κρίσης, φιλοξένησαν για έναν χρόνο στο σπίτι τους στη Νίκαια μια οικογένεια προσφύγων. Αυτήν την υπέροχη ιστορία αλληλεγγύης δημοσιεύσαμε στο VICE τον Απρίλιο του 2017. Κάποιους μήνες αργότερα, έγιναν και οι ίδιοι μετανάστες. Κανένας άνθρωπος δεν αποφασίζει αβίαστα να ξεριζωθεί. Κάτι τον διώχνει. Τον Σταμάτη και την Κατερίνα τους έδιωξε η συμβολική βία της ανεργίας και της ανέχειας, που μπορεί να εκμηδενίσει την προσωπικότητα του ανθρώπου και να κάνει αβίωτη την ύπαρξή του. Οπότε και η ερώτηση που τους έκανα -«πως αποφασίσατε να φύγετε από την Ελλάδα;»- ήταν περισσότερο μια άχαρη και τυποποιημένη αφορμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση που στις μέρες μας παίρνει τη μορφή σκιάχτρου για πολλές ελληνικές οικογένειες.

«Πέντε χρόνια άνεργη η Κατερίνα, δύο χρόνια εγώ να βολοδέρνω μ’ ένα μεροκάματο μια φορά την εβδομάδα, να μαζεύονται τα χρέη, είχαμε φτάσει σε ασφυξία. Τον Αύγουστο, συνάντησα έναν φίλο που μόλις είχε επιστρέψει από Αγγλία. Μου είπε ότι έψαχναν κόσμο για δουλειά και μου πρότεινε να με φέρει σε επαφή. Ε, δεν ήθελα και πολύ. Μόλις ήρθε η απάντηση, καβάλησα το αεροπλάνο και έφυγα. Απόγνωση. Αυτό. Είμαι 56 χρονών και με ανάγκασαν να φύγω από τη χώρα μου, επειδή ήμουν νεκρός γι’ αυτούς», λέει ο Σταμάτης. «Ήταν απροσδόκητο. Μια απόφαση στιγμής. Τον Ιούνιο είχαμε αναθαρρήσει, επειδή ο Σταμάτης έκανε κάποια ραντεβού για δουλειά. Είχε πάει, όμως, Αύγουστος και κανείς δεν τον είχε πάρει. Δευτέρα, του είπαν για Αγγλία. Δεν μου είπε τίποτα εκείνη τη μέρα. Προφανώς, το δούλευε στο μυαλό του. Την Τρίτη, μου το είπε. Φτιάξαμε ένα βιογραφικό, το ανεβάσαμε, την Πέμπτη ήρθε η απάντηση και ξεκινήσαμε τις προετοιμασίες, για να φύγει», συμπληρώνει η Κατερίνα.

Πρώτος, λοιπόν, έφυγε ο Σταμάτης, αφήνοντας πίσω την Κατερίνα, τους δύο γιους και τα δύο σκυλιά τους. Ο αρχικός προορισμός ήταν το Μπέρμιγχαμ, όπου φιλοξενήθηκε τις πρώτες μέρες στο σπίτι μιας Ελληνίδας. Ο Σταμάτης είχε μακρόχρονη προϋπηρεσία στην κατασκευή παπουτσιών και έψαχνε κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ρόδινα γι’ αυτόν. «Όταν πήγα στο Μπέρμιγχαμ, μου ζήτησαν να δουλέψω σ’ ένα αντικείμενο που δεν το γνώριζα καθόλου. Ήταν νοσοκομειακά παπούτσια για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Για να φτιάξεις μόνο το εκμαγείο, είναι δουλειά ενός μήνα. Το κάνεις χειροποίητα και ένα λάθος αρκεί για να το καταστρέψεις. Δεν μου πήγαινε η συνείδησή μου να αναλάβω αυτήν την ευθύνη. Αν έκανα εγώ κάτι στραβά, θα αργούσε και ο άνθρωπος που το είχε ανάγκη να το πάρει στα χέρια του. Το εξήγησα στον εργοδότη και ήμουν έτοιμος να γυρίσω πίσω. Μου είπε ότι θα με βάλει σε άλλο πόστο, αλλά ως εκπαιδευόμενο, με 100 λίρες την εβδομάδα. Έκανα υπομονή. Έστειλα και αλλού βιογραφικά. Πήγα στο Ρέντινγκ, ως οδηγός σε μια μεγάλη εταιρεία κούριερ, μέχρι που ήρθε μια απάντηση από εδώ, το Μίλτον Κέινς», διηγείται ο Σταμάτης.

«Νομίζω ότι σ’ αυτόν τον εργοδότη ο Σταμάτης βρήκε μια μικρή ανταπόδοση για όσες φρικαλεότητες είχε αντιμετωπίσει τόσα χρόνια, από διάφορα αφεντικά. Τον ενθάρρυνε να μείνει, τον πήγε να του βρει δωμάτιο με το αυτοκίνητό του, πλήρωσε τις εγγυήσεις για το σπίτι και του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθήσει να φέρει και την οικογένειά του. Μου τα έλεγε στο τηλέφωνο και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τον ρωτούσα μήπως δεν κατάλαβε κάτι σωστά. Φοβόμουν ότι θα έπρεπε στο τέλος να πουλήσει το νεφρό του, για να τον ξεπληρώσει. Όλο το πακέτο το έφαγε ο Σταμάτης. Εγώ ήρθα Σάββατο και τη Δευτέρα πήγα στο οκτάωρό μου». Η Κατερίνα ακολούθησε τον Σταμάτη στις αρχές του χρόνου και πλέον δουλεύουν μαζί στο ίδιο εργοστάσιο.

Προχωρήσαμε με κουμπωμένα μπουφάν. Το Μίλτον Κέινς έμοιαζε αδιάφορο, κατατονικό και επίπεδο. Σίγουρα πολύ διαφορετικό από τα πολύβουα στενά της Νίκαιας, με τις ασβεστωμένες αυλές, τις απλωμένες μπουγάδες και τις αμέτρητες λακκούβες. Στο κέντρο του δέσποζε ένα θηριώδες εμπορικό κέντρο, εντελώς παράταιρο για μια πόλη 229.000 κατοίκων και τριγύρω συνεδριακά ξενοδοχεία γεμάτα περαστικούς και πάντοτε καλωδιωμένους επισκέπτες. Μια αναπτυσσόμενη πόλη, χωρίς ψυχή και ταυτότητα. Η μητέρα της Κατερίνας την πήρε τηλέφωνο να τη ρωτήσει αν έχει κρύο και αν έχει ντυθεί ζεστά, επιτελώντας ευλαβικά μια από τις πιο τρυφερά κωμικές τελετουργίες της ελληνικής οικογένειας. «Το βράδυ προτού φύγω, έκλαιγε. Μου έλεγε “όταν μπορείς να με παίρνεις”. Της εξήγησα ότι με το WhatsApp μπορούμε να μιλάμε κανονικά. Τώρα έχει καλμάρει και με παίρνει κάθε μέρα», λέει η Κατερίνα. Επιμέναμε να καπνίζουμε μανιωδώς όρθιοι στους -2 βαθμούς Κελσίου, συζητώντας ζωηρά για την αφόρητα προβλέψιμη πολιτική ίντριγκα της Ελλάδας, για το παρηγορητικό asset της αθηναϊκής λιακάδας, για κοινούς γνωστούς που σκορπίστηκαν, είτε σε διαφορετικές γεωγραφικές ζώνες του πλανήτη είτε ο καθένας στη δική του απροσπέλαστη μελαγχολία.

Πίσω από τις ενέσεις τεχνητής αισιοδοξίας, η ανεργία παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας. Εισβάλλει με κρότο στα σπίτια των ανθρώπων, αποξενώνει τη σκέψη τους, ακρωτηριάζει την όρεξή τους για ζωή και δημιουργία, μετατρέπει τον χρόνο σ’ ένα ασήκωτο βάρος αναμονής και παραίτησης, ενώ στο τέλος πετάει και το κλειδί της εξόδου από το παράθυρο. Είτε με τη μορφή της νεανικής ανεργίας, που ανακόπτει την ορμητικότητα για ανεξαρτησία, είτε με τη μορφή της προσυνταξιοδοτικής ανεργίας που είναι και η πιο αποσιωπημένη. Περίπου ένας στους πέντε ανθρώπους ηλικίας 55-64 ετών είναι άνεργος σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Το να χάσεις τη δουλειά σου σ’ αυτήν την ηλικία ισοδυναμεί με καθήλωση στο απόλυτο κενό, επειδή ούτε δουλειά μπορείς να βρεις εύκολα ξανά, ούτε στη σύνταξη μπορείς να βγεις μετά την αυστηροποίηση των συνταξιοδοτικών νόμων, ούτε οι υποχρεώσεις της ζωής σου είναι καθόλου ελαστικές: Τρέχουν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς απ’ ό,τι έρχονται οι -συνήθως αρνητικές- απαντήσεις στις αιτήσεις που κάνεις για δουλειά.

Ο ηλικιακός ρατσισμός ενδεχομένως να υπήρχε και παλιότερα στην αγορά εργασίας. Στην κρίση, όμως, αποκαλύφθηκε η σοκαριστική του έκταση και η ασχήμια του. Η Κατερίνα θυμήθηκε κάποια πολύ χαρακτηριστικά περιστατικά της ταλαιπωρίας που είχε υποστεί στην αναζήτηση εργασίας: «Αυτήν τη στιγμή, ξέρουμε άλλα δύο ζευγάρια κοντά στην ηλικία μας που ετοιμάζονται να φύγουν για εξωτερικό. Δεν βρίσκεις δουλειά στην Ελλάδα αν είσαι πάνω από 50. Με το που έμαθα ότι υπάρχει ευρωπαϊκή οδηγία που σου επιτρέπει να μη βάζεις την ηλικία σου στο βιογραφικό σου, άλλαξα όλα τα βιογραφικά μου, αφαιρώντας το έτος γέννησης. Μέσα σε μια εβδομάδα, ήρθε η πρώτη απάντηση. Ντύθηκα, στολίστηκα και πήγα. Μου έκαναν μια πολύ τυπική συνέντευξη, αλλά εγώ εισέπραττα ότι δεν περίμεναν να είμαι τόσο μεγάλη. Μου είπαν πλαγίως ότι πρόκειται για μια βεβαρημένη θέση, με πολλές απαιτήσεις (και σωματικής αντοχής). Δεν υπάρχεις σ’ αυτήν την ηλικία. Και τι δεν έψαξα; Για καθαρίστρια, τα πάντα. Ο Σταμάτης έφτασε σε απόλυτη απελπισία και είδε μια αγγελία που ζητούσαν φύλακα σε ενεχυροδανειστήριο. Ήταν μια δουλειά που τη σιχαινόταν, αλλά το σκέφτηκε. Όταν καταλάβαμε ότι θα ήταν ένοπλος, του είπα να το βγάλει από το μυαλό του. Πήγα τον Σεπτέμβρη σε μια αγγελία. Ήταν 70 ώρες την εβδομάδα με 490 ευρώ τον μήνα, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν υπερωρίες, δώρα κτλ. Ξέρεις τι σημαίνει 70 ώρες την εβδομάδα; Είναι 12 ώρες το πενθήμερο και δέκα ώρες το Σάββατο. Ακόμη και 25 χρονών να είσαι, δεν το αντέχεις».

«Εδώ, στη μητρόπολη του καπιταλισμού, τουλάχιστον δεν υπάρχει αυτός ο ηλικιακός ρατσισμός. Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάποιο κοινωνικό πρόσωπο. Απλώς τον εργοδότη δεν τον νοιάζει η ηλικία σου, αλλά να μπορείς να βγάλεις τη δουλειά. Στο εργοστάσιο που είμαστε, έχουμε έναν άνθρωπο που είναι 75 ετών», επισημαίνει ο Σταμάτης. «Δεν λέμε ότι πρέπει να δουλεύεις σε τόσο μεγάλη ηλικία, επειδή κι αυτό είναι απάνθρωπο. Αλλά έχει σημασία να εξαλείφονται οι διακρίσεις και να μη σου στερούν το δικαίωμα στην εργασία. Ακόμη και σε μια παμπ στην Αγγλία να κοιτάξω για δουλειά, αν μπορώ να βγάλω σωστά το οκτάωρό μου, θα με προσλάβουν. Αυτό μετράει. Δεν θα σου πει κανένας γιατί είσαι χοντρή, γιατί έχεις μοβ μαλλιά, γιατί είσαι punk», συμπληρώνει η Κατερίνα.

Η Κατερίνα και ο Σταμάτης δεν έζησαν ποτέ εις βάρος των άλλων, δεν πλούτισαν, δεν δελεάστηκαν στιγμή από τη φαντασίωση του ξέφρενου καταναλωτισμού και του lifestyle. Υπήρξαν δύο σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που ζούσαν με αξιοπρέπεια από τον κόπο τους. Δεν ήταν ποτέ στραμμένοι στην ατομική τους ευημερία. Αντίθετα, ήταν ταγμένοι από μικροί στο όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, το πλήρωσαν, επειδή η συνδικαλιστική τους δράση και η αντίδρασή τους σε φαινόμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, προσμετρήθηκε και τους ανέβασε λίγο ψηλότερα στη «μαύρη λίστα» του κλάδου. Την περίοδο της κρίσης, διένυσαν καρτερικά και βασανιστικά την έρημο της ανεργίας και της φτώχειας, σε μια διαρκή εναλλαγή θύμου και ενοχής. Ξέρουν τι σημαίνει να πας μια μέρα να πατήσεις τον διακόπτη και η λάμπα να μην ανάβει, να μην τολμάς να ανοίξεις του φακέλους με τους λογαριασμούς που σε περιμένουν απειλητικά στα σκαλοπάτια, να αδειάζει το ψυγείο και να μην ξέρεις τι να κάνεις, επειδή τα ’χεις κάνει όλα, να ξεκόβεις από το κοινωνικό σου περιβάλλον, επειδή το μοναδικό που σου επιτρέπει η οικονομική σου κατάσταση να κάνεις είναι απλώς να ανασαίνεις, αν και κάθε μέρα ανασαίνεις λίγο πιο βαριά. Ωστόσο, επέμειναν να μην απεμπολήσουν τις ιδέες τους. Ακόμη και στα μεγάλα τους ζόρια, επέλεξαν να μαζέψουν ένα κακοποιημένο σκυλάκι από τον δρόμο και να φιλοξενήσουν για έναν ολόκληρο χρόνο μια οικογένεια προσφύγων, δηλαδή να μοιραστούν τα ανεξάντλητα αποθέματα αλληλεγγύης που διέθεταν.

Σήμερα, δουλεύουν και οι δύο, οκτώ με πέντε καθημερινά, σε μια επίπονη δουλειά που μόνο μετανάστες την κάνουν στην Αγγλία, αλλά οι ίδιοι, όταν αναλογίζονται την καταναγκαστική απραξία και τη μιζέρια που βίωναν, νιώθουν ικανοποιημένοι. Ζουν σ’ ένα σχετικά άβολο διαμέρισμα μιας κρεβατοκάμαρας, με κοινόχρηστη κουζίνα, σ’ ένα μπλοκ διαμερισμάτων όπου στεγάζεται το πολυεθνικό εργατικό δυναμικό του Μίλτον Κέινς. Ο ένας μισθός καλύπτει τα δικά τους έξοδα στην Αγγλία και ο δεύτερος πάει στην Ελλάδα, όπου ζουν οι δύο γιοι τους και οι γονείς τους. Ο στόχος τους είναι ο Κυριάκος, ο 28χρονος επίσης άνεργος γιος τους, να έρθει στην Αγγλία μέχρι το καλοκαίρι, για να δουλέψει ως νοσηλευτής και ο μικρός να αποφασίσει τι θα κάνει, μόλις τελειώσει τη σχολή του. Η Κατερίνα έχει ένα μεγάλο άγχος για το σκύλο της. Πάσχει από καρκίνο και θέλει να τον φέρει άμεσα στην Αγγλία, για να περάσει κοντά της τα τελευταία στάδια της ζωής του

«Είχα τόσο θυμό και οργή, που τίποτα δεν με δυσκόλεψε φεύγοντας. Ακόμη και τα παιδιά, δεν μπορώ να πω ότι τα άφησα με βαριά καρδιά. Είναι μεγάλα παιδιά. Ο Κυριάκος έπρεπε να μένει μόνος του εδώ και χρόνια. Σε εγκλωβίζει το να είσαι 28 χρονών και να μένεις με τους γονείς σου. Τα γερόντια μας ίσως λίγο, που έχουν προβλήματα υγείας. Μόνο αυτό. Λέω, αν γίνει κάτι, πώς θα μπορώ να βοηθήσω, τώρα που είμαι μακριά; Κατά τα άλλα, ούτε μαύρη πέτρα, ούτε τίποτα. Με τον καιρό, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω ότι μου έφυγε το μίσος από τα μάτια. Αλήθεια σου λέω, στην Αθήνα περπατούσα και φλογιζόμουν ώρες-ώρες. Ειδικά, αν έβλεπα παλιούς ΣΥΡΙΖΑίους που τους ήξερα από τον δρόμο και τα κινήματα, οι οποίοι μετά απλώς βολεύτηκαν και τα ξέγραψαν όλα. Ξαλάφρωσα λίγο. Το μόνο που έκανα κάτω, ήταν να ψάχνω απελπισμένα να εξασφαλίσω τα τσιγάρα της ημέρας -να φάω δεν μ’ ένοιαζε, μόνο τα τσιγάρα μου- και να στέκομαι αποχαυνωμένη μπροστά στον υπολογιστή, μπας και έρθει κανένα καλό νέο για δουλειά. Με έπιαναν οι ενοχές, άλλες φορές. Σκεφτόμουν ότι κάτι κάνω εγώ λάθος και έπαιρνα σβάρνα τα μαγαζιά, ρωτώντας αν ψάχνουν εργαζόμενους. Δεν θα κάτσω, λοιπόν, να σβήνω μέρες στο ημερολόγιο σαν τους φαντάρους. Θα προσπαθήσω να περάσω όσο καλύτερα γίνεται αυτό που με ανάγκασαν να ζήσω. Καλύτερα να μην είχαν γίνει έτσι τα πράγματα και να μη χρειαζόταν να φύγουμε. Δεν έχει νόημα να μοιρολογούμε. Θα κάτσουμε όσο αντέξουμε».

Η Κατερίνα μετανάστευσε τον Γενάρη. Είναι ακόμη πολύ φορτισμένη. Το τραύμα της ανεργίας είναι πολύ φρέσκο πάνω της. Για τον Σταμάτη, που έχει περάσει περισσότερος χρόνος προσαρμογής, η μετανάστευση παίρνει σιγά-σιγά το σχήμα της απώλειας. «Εμένα με δυσκόλεψε», λέει. «Ξέρω ότι πρέπει να πουλήσω την υπεραξία μου, για να επιβιώσω. Αλλά προτιμώ να το κάνω στη χώρα που ζω, χωρίς αυτό που λέω να είναι πατριωτικό. Μακριά από μένα αυτά. Μου λείπει η Ελλάδα, μου λείπει ο ήλιος, μου λείπουν οι φίλοι μου, τα παιδιά μου - και να σου πω και κάτι άλλο; Μου λείπει ο συνδικαλισμός. Δεν υπάρχει σωματείο τσαγκάρηδων. Φρόντισε και το διέλυσε η Thatcher. Ο,τι γίνεται σε επίπεδο διεκδικήσεων γίνεται από σωματεία βάσης, που δρουν ως συλλογικότητες σαν τον Ρουβίκωνα. Υπήρχε μια τέτοια ομάδα στο Μπέρμιγχαμ και μια μέρα παρακολούθησα έναν ακτιβισμό που έκαναν σ’ ένα πρακτορείο ευρέσεως εργασίας. Δεν το έβαψαν μόνο, το ανακαίνισαν πλήρως».

Γελάσαμε τρανταχτά, κάνοντας εικόνα μερικούς Έλληνες βουλευτές να σκανδαλίζονται και να ωρύονται που η Ελλάδα κάνει εξαγωγή «ακτιβισμού» και ο Guardian δεν τυπώνει φλογερά τρομολαγνικά πρωτοσέλιδα γι’ αυτό. Αναλύσαμε πολύ την αμφιθυμία και την αντιφατικότητα που εμπεριέχει η έννοια της «πατρίδας». Καταλήξαμε ότι πατρίδα μας είναι «τα παιδικά μας χρόνια» που έγραφαν τα ρομαντικά στένσιλ της Πανεπιστημίου. Μάλλον είναι και το μέρος «που μισήσαμε και μας μίσησαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού», όπως τραγουδούσε με βιτριολική οξυδέρκεια ο Αγγελάκας. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι οι περικεφαλαίες, τα γαλανόλευκα και η αντιπάθεια για τους γειτονικούς λαούς. Αποχαιρετιστήκαμε με μια ευχή ανασυρμένη από τον προηγούμενο αιώνα, που αντηχεί ξανά στα αεροδρόμια της χώρας: καλή αντάμωση.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΙΝΑΚΟΣ η ζωγραφική, η εικονογράφηση και οι παράλληλες διαδρομές

Πολύπλευρος και παραγωγικότατος, ο Μιχάλης Νικολινάκος (1920-1994) ασχολήθηκε με ποικίλες εκδοχές της εικαστικής δημιουργίας, ενώ παράλληλα στράφηκε για αρκετά χρόνια στον κινηματογράφο. Η ζωγραφική, το σκίτσο, η γελοιογραφία, η εικονογράφηση, η σκηνογραφία, η υποκριτική, η γραφιστική, η διακόσμηση, ο σχεδιασμός μνημείων είναι τα πεδία στα οποία ο καλλιτέχνης θήτευσε αβίαστα και φυσικά, παράγοντας έργο που παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Στην έκθεση που διοργανώνει η Δημοτική Πινακοθήκη Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη παρουσιάζονται έργα και τεκμήρια από το πλουσιότατο αρχείο του ζωγράφου, που ανήκει στο γιο του καλλιτέχνη Νίκο Νικολινάκο. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει ιδιαίτερες πλευρές του ζωγραφικού έργου του και να αποκτήσει μια εικόνα της ακμαίας πολυμέρειάς του μέσα από εικονογραφικές, γελοιογραφικές και γραφιστικές δημιουργίες του καλλιτέχνη. Σημαντικό κεφάλαιο της πυκνής αυτής δραστηριότητας υπήρξε η σχέση του με τη Νίκαια. Συμπορεύτηκε με την ιστορική και πολιτισμική διαδρομή της πόλης από τα χρόνια της κατοχικής Αντίστασης και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρώτες εικονογραφήσεις και το πρώτο, εφήμερο ηρώο για το μπλόκο της Κοκκινιάς ανήκουν σε αυτόν. Εικονογράφησε τα εξώφυλλα των βιβλίων των Νικαιωτών συγγραφέων, συμμετείχε σε όλες τις ομαδικές εκθέσεις Νικαιωτών ζωγράφων, καθώς και σε εκθέσεις τοπικών συλλόγων, και εκπροσώπησε επανειλημμένα τη Νίκαια σε πειραϊκές εικαστικές διοργανώσεις. Μεταξύ άλλων, δεν έλειψε από θεσμικές δημοτικές πρωτοβουλίες, δωρίζοντας έργα του για τη δημιουργία Δημοτικής Πινακοθήκης και συμμετέχοντας στη διαδικασία της ίδρυσης των εικαστικών τμημάτων του Δήμου. Η επιθυμία του Δήμου Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη να τιμήσει τη μακρόχρονη και πολύμορφη αυτή προσφορά στάθηκε το πρωταρχικό κίνητρο για τη διοργάνωση αυτή, που αποτελεί την πρώτη, αναδρομικού χαρακτήρα, έκθεση για τον καλλιτέχνη.

http://pinakothiki-nikaiarentis.gr/